გავა დრო და მოვიგონებ, შეშლილ ახალგაზრდობას,

გადარეულ და აბნეულ გულის თქმათა აყოლას,

მეგობრებთან ერთად თოვლში და ქარებში ბალღობას,

მოვიგონებ, როცა უკვე აღარავინ არ მოვა…

როგორ გვძენდა გამომწვევი შემოხედვა ფორიაქს,

და რომ დარდებს მტკვართან ერთად, ვაყოლებდით თოლიას.

განცდებისგან გადაღლილნი ერთურთს ვბერტყდით თოვლიანს,

როგორ ვსვამდით სხვების ჩუმად ღამ-ღამობით კონიაკს.

ყველას ერთად რომ გვინდოდა ცის კარების დალაშქვრა,

ჟინი გვქონდა შეგვძლებოდა იქ ღმერთების დანახვა,

როგორ გვსურდა ყველას ერთად ზღვები გადაგველახა,

ერთ ნაპირზე შევხვედროდით, კვლავ ერთურთი გვენახა.

ვიჯექით და ვბაასობდით ცხოვრებაში თუ რა გველის,

ამდენი სჯა-ბაასებით ჩაგვეხლიჩა ყველას ყელი.

გავიხსენებ როგორ ყველამ ჩავიქნიეთ ერთად ხელი,

რადგან მივხვდით ამაოა ცხოვრებაში ყველაფერი.

გავა დრო და მოვიგონებ შეშლილ ახალგაზრდობას…

მოვიგონებ როცა უკვე აღარავინ არ მოვა…

ხატია ტუქსენი

დღეები ბრუნავს, ვით კამათელი,

და ყვავილების არის მრავლობა.

ჩემთვის დღესავით არის ნათელი,

რას იტყვის ჩემზე შთამომავლობა.

წელიწადები წავლიან ძველნი,

შეიცვლებიან ქარით სიონი,

როგორც ერთია ქვეყანა მთელი,

ისე ერთია გალაკტიონი.

ამ შეშლილ სამყაროს შევეშვათ მე და შენ
წავიდეთ ტბის პირას ქოხი მაქვს დაწნული,
ბარათით ვაუწყოთ გაპარვა დედაშენს :
,,ტყის პრინცზე გათხოვდა დე შენი ქალწული“.
დღეები გავლიოთ კოცნით და ალერსით
ჩემს სხეულს ჩაგაცმევ, სიო ჰქრის მაისის,
შენს გულის სიღრმეში შემოვალ ამ ლექსით
დრო არის ვარსკვლავთა ცქერის და ჩაის სმის.
მზეს აღარ დაასწრო ყოველდღე ადგომა
ნუ ჩრდილავ, ხანდახან აცადე ანათოს
ბუნება ყოველდღე ზეიმობს აღდგომას
სადაც შენ ფეხს ადგამ იმ ადგილს არ ათოვს.
საწოლის მაგივრად ღრუბლებზე ვიძინოთ
ჩვენ ორნი ვიქნებით ჯადოსნურ ღამეში
და პირველ კოცნაზე დილამდე ვიცინოთ
ჰო შევცდი იმ ღამეს არ უნდა გამეშვი…
ამ შეშლილ სამყაროს შევეშვათ მე და შენ
საკმაოდ ვიცხოვრეთ ამ ხალხში გვეყო რა!
ბარათით ვაუწყოთ სიახლე დედაშენს :
,,დე მალე ჩამოდი ტყუპები მეყოლა“.

საკმაოდ ვიცხოვრეთ ამ ხალხში გვეყო რა!