ახლა ის დროა,როცა სულ ყველა
უნდა ხედავდეს სანატრელ სიზმარს
ახლა ის დროა,როცა ზარები
აღარ რეკავენ,უცდიან დილას.

მაგრამ ბუნებას სულ არ სურს ძილი
თეთრი ფანტელი ჩამოდის ციდან,
გათენებულზე ალბათ ბავშვები
გადათელავენ თოვლიან მიწას…

თუმცა ბუნება არ არის ერთი,
ვისაც არ სურს,რომ მოხუჭოს თვალი
ვისაც არ უნდა,რომ წარიტაცოს
სიზმრების გუნდმა ამ შუა ღამით…

ის ზის სარკმელთან და უცქერს თოვას,
უცქერს და ფიქრებს ატანს ამ ფიფქებს,
სენტიმენტები გულთან რომ მოდის
უჩვეულოა მისთვის ხომ მუდამ…

მაგრამ რა ჰქნას მან?რა ჰქნას თუ უნდა
სატრფოს მკლავებში მოქცევა წამით?
თუ უნდა ფიფქთან გაქცევა მალვით
თუ უნდა კოცნა ამ სუსხიან ღამით?!

მაგრამ სარკმელი ჩაკეტილია
ფიფქი კი დნება თანდათან დაბლა,
მას კი ერევა ფიქრები თავში
პატარა გოგო ზის მარტო სახლში…

იცი რომ წასვლაა პირველი მიზეზი
აქ მოსვლის, ამბობ ხშირად,
ეგ კარი ძვირფასო ბოლომდე გააღე,
მე სხვა სიცივით მცივა.

ექსკურსი თვალების, სხვა მხარეს გარბიან,
ასე გერევა ბრაზი,
სისუსტეს საკუთარ, ვამართლებ მარტივად,
ატანა არ გაქვს ამის.

ევა კი ხალხმრავალ ქუჩიდან მოვიდა,
შენ სულ არ გავხარ ასეთს,
საკუთარ თავთანაც არასდროს წოლილხარ,
სხვას როგორ დაგაბრალებ.

მოგყვები, ვფიქრობ, რომ ეს ჩემი მზეა და
ჩვენი საერთო პაი,
თუუმცა კი კაცი სულ მოაღალატეა,
თუნდაც თვალებით მაინც.

ავტორი:მიშო დადიანი

თოვლ დამეყარა თმა-წვერზედ
ზამთარ მომადგა კარსაო
წლებმა პირ-სახე დაღარა
ვინ მოსთვლის ჭაღარასაო.

მთებს შავაბერდი მთის შვილი
ნათელ მააკლდა თვალსაო
აღარც ღონე მაქვს ბეჩავსა
ვინ უპატრონებს ცხვარსაო?

ერთი ქალაი მიყვარდა
ბედმა შაჰყარა სხვასაო
მასზე ფიქრი და წუხილი
ვერ გავატანე ქარსაო.

რომ მავკვდე გამიხსენებდეთ
ერთს მოხუცს თუშის კაცსაო
მარტო დამაგდეს გულ მაჰკლეს
მაინც ვლოცავდი ცასაო.

დილა იყო,
მზე თვალებში ამოვიდა…
გარეთ ძმები აფხიზლებდნენ ცხენებს,
ნენე იდგა იქვე როგორც ქრისტიანი
და სხვის ღმერთზე ლოცულობდა ნენე…

უყურებ და ხვდები თუ რა რისკი არი
“ქრისტე აღსდგა” – გააყოლო გამვლელს,
ბაბა კოცონს სულს სულივით უბერავდა
და ლექსივით იწყებოდა კვამლი.

შემდეგ ჩემი პატარა ძმაც იღვიძებდა
და საუბარს უძებნიდა საბაბს,
- ბაბა მინდა წავიდე და მოვინათლო,
გეხვეწები, ნუ დამიშლი ბაბა.

ნენე ცრემლებს ერეოდა
და კოროშინს იფარებდა კაბის,
- ეგ არ მითხრა თორემ ჭიშკარს გადავკეტავ
და სახლიდან არ გაგიშვებ ბაბი,

მოემზადე, ხვალ ჯამეში წიგიყვან და
შეგილოცენ მერე უკეთ იარ -
ყოველ დილით სახლში ასე საუბრობდნენ,
თუმც ჭიშკარი არ დაუკეტია

ბაბას,
ღმერთო!…
ერთხელ ისიც გავიგონე,
ნენეს უთხრა თან მოგებით ნიშნის,
ქალო შვილი არასწორად გაგიზრდია,
ზედმეტი აქვთ შვილებს ჩემი შიში,

შემდეგ სექვზე დაისვენა
და ტკივილიც შეერია ხმაში,
- სიკვდილამდე ერთხელ მაინც გამაგონე,
მოსანათლად გაგვეპარა ბავშვი!…

მე რომ შემეძლოს ავისრულო ის, რაც მწადია,
მაშინ გავხდიდი ღამეს _ მზიანს, დღეს კი
მთვარიანს,
გადავაქცევდი ამ სამყაროს ასე დარდიანს _
ოცნების ქვეყნად, სადაც ყველა ფხიზლად
მთვრალია,
ადამიანნი მის ქუჩებში ფრენით დადიან
და მათ სულებში მხოლოდ სიკეთის რწმენის
მადლია,
სადაც ცხოვრება ყველა სულდგმულის სულს
უხარია
და მოსაწყენად სულ არავის აღარ სცალია,
სადაც ზეცაზე ცისარტყელების მინანქარია,
იმ ქვეყნად, სადაც ბედნიერია ყველა ძალიან!

მე ასე მინდა, მაგრამ თურმე ეს სიზმარია…

დავით აჯიაშვილი

საქართველო, გზას მინათებს შენი ხმა,
ტკბილ სიზმრებში შენს თბილ მიწას ვკოცნი,
მენატრება ბუმბერაზი ღვინის სმა,
სადღეგრძელო გალობით და ლოცვით.
ვინ გამიგებს? მხოლოდ ღმერთი უფალი,
მმატებს ძალას, უშენობა მიმძიმს,
სჯობს ბოლომდე იყო თავისუფალი,
გული იყო შენი მკვიდრი მიწის.
გაიხაროს შენი ვაზის დიდებამ,
და ნურაფერს მოგაკლებდეს მტერი,
რაც არ უნდა დაგვაცილოს დინებამ,
მე დავრჩები საქართველოს მტვერი.

ლევან ჯაჯანიძე

ხევის პირ ჩამაიარა
კოკა შაედგა მხარსაო
შინ უპირებდა წაღბას
კოკით ავსებულ წყალსაო
გაზაფხულია ტყე ჰყვავის
გულიც ტყეს აძლევს ბანსაო
…………………………………..
ბედად მან ჩამაიარა
და თვალი მოჰკრა ქალსაო
ვაი, თუ ისევ დაუფრთხეს
ან რამე უთხრას ქმარსაო
მაინც წყაროზედ მიეჭრა
თვალი უწვდინა თვალსაო
………………………………… Read the rest of this entry »

უფალო,დაიცევ მეფე და ქალაქი ჩემი,
მეფე,რომელ არს სული ჩემი
და ქალაქი,გვამი ჩემი.
კვდებოდა მეფე,მძიმედ,მეფურად,
არც დანანება,არც ლაპარაკი,
სიცარიელე ქალაქს ეხურა
და ვერ ამჩნევდა ამას ქალაქი.
ცივ სასახლეში იდგა სიბნელე,
ცივ სასახლეში მეფე კვდებოდა,
იყო დუმილი გასაკვირველი
და სინანული წვეთდა ზემოდან.
მაგრამ ზეიმი იყო ქალაქში
და თაყვანს სცემდნენ ყინულის კერპებს,
თან არ იცოდა სრულად არავინ,
რომ სასახლეში კვდებოდა მეფე.
ვეღარ უძლებდა ხალხი ქეიფებს
და გიჟდებოდა ჟივილ-ხივილით,
უკანასკნელად შეკრთა ხელმწიფე
როს უცნაური იგრძნო ტკივილი.
შეიძრა მიწა,შეიძრა ზეცა,
იყო გოდება,იყო ღაღადი
და აღმართული კერპიც დაეცა,
ისე უძლური,ვითარც ქაღალდი.
დაჰქროდა ქარი,გიჟი და შმაგი,
სასახლისგანაც დარჩა სართული,
თუმც ვერ ამჩნევდა ამას ქალაქი,
ყინულის კერპის გლოვით გართული.