ღამე გაირინდა,თითქოს გულმა მძლია,
შენთან სიახლოვე მომინდა..
ფერი დაეკარგა ირგვლივ ყოველივეს,
ჩემთან შავი ნისლი მოვიდა..

სახეს მიკოცნიდა ნაზად ცხელი სიო,
მთვარე მიცქეროდა შორიდან,
რაღაც უცნაურად,რაღაც სიგიჟემდე
შენზე ოცნებაც კი მომინდა..

წვიმამ შემამჩნია მონატრების ცრემლი
ალბათ ამიტომაც მოვიდა,
მეკი აღარ ვიცი როგორ დაგივიწყო,
ვიცი მხოლოდ ტკივილს მომიტან..

ისევ დაგავიწყდი?უკვე არ გახსოვარ?
ნუთუ მარტოობა მოვიდა..
უკვე აღარ ვითხოვ შენგან აღარაფერს,
ერთხელ გამიღიმე შორიდან..

(ავტორი:თათა გულიკაშვილი)

აი დაიწყო ჩემი სიცოცხლე,
მაგრამ არავინ იცის ამაზე,
დედიკო! დიდხანს..დიდხანს იცოცხლე,
უკვე ვოცნებობ შენთან თამაშზე..

ისიც ვიცი რომ მე გოგონა ვარ,
მეც მაქვს თითები,მეცა მაქვს თმები,
ვიცი ჯერ ციცქნა,სულ პატარა ვარ,
ჩემი დედიკოს სითბოთი ვთბები..

აი ვიგრძენი ჩემი გულის ხმა,
სულ ცოტახანში მე შევძლებ სიცილს,
მეცოდინება მეც ლექსების თქმა
და სიხარულით დავიწყებ ტიტინს..

დღეს დედიკომაც გაიგო ჩემზე,
ავამოძრავე უკვე ხელები
რომ გავიზრდები მას ლამაზ თმებზე
ნაზად და თბილად მოვეფერები..

ბედნიერია ალბათ მამიკოც,
ფიქრობს სახელი რა შემირჩიოს,
ჯანმრთელი თუ ვარ ცდილობს გაიგოს,
ღელავს და ცდილობს არ შეიმჩნიოს..

უკვე თვალების ვიცი გახელა,
სულ ცოტა ხანში მზის შუქსაც ვნახავ,
ნეტა რა გრძნობა დამებადება
ლამაზ ყვავილებს რომ დავინახავ..

ნეტა თუ ესმით ეს გულის ძგერა,
უკვე ორივეს ვუყვარვარ ნეტა?
როცა ვისწავლი წარმოვთქვა ბგერა,
პირველი სიტყვა იქნება “დედა” ..

(ავტორი :თათა გულიკაშვილი)

ნიავი მორცხვად არწევდა ფიქრებს,
დღეს რა საოცრად ლამაზად წვიმდა..
წვიმის წვეთები გაყინულ თითებს
წარსულის ნარჩენ ხსოვნას აცლიდა..

ბაგე ყვიროდა სევდიან მითებს,
ირგვლივ სიცოცხლის ჟინი გაღვივდა,
ეს მელოდია გულში ცეცხლს მინთებს,
საოცარია…სიცოცხლე მინდა..

ცა რომ გადმოშლის ღრუბლების ზვირთებს,
რომ დაეშვება ფანტელი ციდან,
რომ ამოვუვსებთ სოროებს ვირთხებს
აი იქ ვიტყვი..ცხოვრება ღირდა..

ახლაც ვიხსენებ ძველებურ მითებს,
მაშინდელს,როცა გრძნობა ფრთებს შლიდა,
ოღონდ ეს გული ყველას გაგვითბეს,
საოცარია..ღიმილი მინდა..

ჩვენ ეს სიცოცხლე ისე დაგვითმეს,
რომ დაგვიტოვეს ყოველი წმინდა,
თუ აღარ დარჩა მტვერი ამ თითებს
მაშინ კი ვიტყვი..სიკვდილიც ღირდა..

(ავტორი:თათა გულიკაშვილი)

განა ასეთი რა შევცვალე რომ დავიბადე,
ყველაფერს,რასაც მიყვებოდნენ რატოა ფლიდი..
ასეთ უბადრუკ სამყაროში რად გავიზარდე,
მეკი სულელი..ტყუილის თქმას აუგად ვთვლიდი..

იქნებ ამიხსნათ ეს ყოველი რას დავაბრალო?!
თქვენ,ახალგაზრდავ,მიპასუხეთ,საით იჩქარით..
რა ბრძანებაა..რა მეყოფა..რა დავამთავრო..
წამით შეყონდით!სად მიდიხართ ასეთ სიჩქარით?!

მაშ თქვენ გამეცით,მიპასუხეთ პატივცემულო,
ახ..თქვენ თვალებშიც ვერ მიყურებთ?თავი დახარეთ?
ოხ,შენ,სამყაროვ!სიმართლის თქმას არ ღირსებულო,
შენმა შვილებმა ბოროტება უმალ გახარეთ..

დედა,შენ რატომ მატყუებდი როცა ამბობდი
ტყუილი ზიანს მოგაყენებს,სიმართლე თქვიო..
არ გახსოვს?ძლივს რომ დამამშვიდე როცა ვდარდობდი,
ბოროტი ხალხი მოიგინეს ამ ზღაპრებშიო..

რატომ გეგონა ვიტირებდი იმის გაგებით,
რომ თურმე ქვეყნად ბოროტება უფრო მეტია..
დე,დამიჯერე..გული მტკივა რომ ვიკარგებით,
მგონი ის სჯობდა გაგემხილა..თუნდაც მეტირა..

ახლა გულს სტკივა მოგონება..ტკბილი ზღაპრები..
რეალობა ხომ სულ სხვა,მძიმე ტვირტი ყოფილა,
მე აღარ ვიცი ამ სამყაროს ჩუმი ზრახვები,
ვაი.რომ ისიც ამ სიცრუის ფერით მოსილა..

(ავტორი: თათა გულიკაშვილი)

თოვლით დაიფარა ირგვლივ ყოველივე,
თოვლივით გაცივდი შენც…
მე კი მზე მინდოდა,სხივებს დავეძებდი,
ცოტა სითბოს ვთხოვდი ღმერთს..
ირგვლივ სიბნელეა,ცივი სამყაროა,
არსად აღარ ჩანხარ დღეს ,
თოვლს დაუფარავს შენი ნაკვალევი
ვეღარ გპოულობდა მზეც..
თვალზე ჩამომცვივდა მონატრების ცრემლი,
ადნობს მოყინულ გზებს..
ისევ ცრემლის კვალით თუკი  გიპოვნიდი
აღარ ვინატრებდი მზეს…
წვიმას ვნატრულობდი თოვლის დასადნობად
აი გაწვიმდა დღეს.
მაგრამ არა,არა..ვაი,მეკარგები…
წვიმას გაჰყევი შენც?

ავტორი:თათა გულიკაშვილი