გილოცავ!
გილოცავ!
ახალ წელს გილოცავ.
შენ -
ვისაც სამშობლო გიყვარს…
გელა ხარ!
თინა ხარ!
შოთა ხარ!
ცირა ხარ!
ეს სულერთია -
ვინ ხარ.

ახალი წელია…
თოვლიც გვესალმება…
თოვლიც გვესალმება ციდან…
- ცრემლები?!
- ცრემლებზე – ბოდიში!
- ღიმილი?!
- ღიმილი -
რამდენიც გინდა… Read the rest of this entry »

აღელდებაო ყანა ოქროსი ;
ჩუხჩუხა წყაროს შეიგრძნობს ღარი ;
წყლით დანაყრდება სამგორის მიწა ;
ღვარი გადათხრის ხვართქლას … ღიღილოს …
შენ გეკითხები ,
შენ გეკითხები ,
ერთი მითხარი :

ქართველსაა გულმა როგორ გამიძლოს ,-
ოდეს შვენება შენი ვიხილო ,
რომ გულიანად არ გავიღიმო …
რომ გულიანად არ მოვილხინო !..

მე ვხედავ ხორბალს …
მე ვხედავ ყურძენს !..
ჩარიგებულა
ლეღვ – ატამი აქეთ – იქითო …
მაშინ დავმიწდე ,-
დამეკრიფოს ხელები გულზე ,-
ხილი ვიხილო
და მებაღე თუ არ ვიკითხო .

მოსწავლეთა ზამთრით არდადეგებზე
ბაკურიანის პიონერთა ბანაკში მოვხდი :
იქ ვნახე ქართველი პიონერები , რომლებმაც
სიტყვაც კი არ იცოდნენ ქართულად .
ეს ჩემი ლექსი , ბავშვებო ,
არც შემოდგომას ეხება ,
არც სურათია ზამთრისა ,
არც გაზაფხულის შექება .
ეს ლექსი გახლავთ აუგი -
მე გამოვდივარ ძაგებით
იმ თქვენი თანატოლების ,

საუბედუროდ , რომელნიც
ისე აღზრდილნი არიან ,
ქართულად ხმას ვერ იღებენ ,
რუსულად – გაგიხარია !

რუსულის ცოდნა , იცოცხლე ,
საბრალორამ არი ,
მაგრამ ეს უნდა იცოდე -
მშობლიურია მთავარი .

ენა არ გაწყენს არც ერთი ,
უნდა იცოდე რამდენიც ;
ოღონდ არ უნდა დაჰკარგო
ქართული სიტყვის ნათელი !

მე ისეთ ქართველს რა უთხრა ,
რა ვუთხრა ისეთ ამხანაგს ,
ვინც ვერ ახერხებს ქართულად
წერას , კითხვას და ლაპარაკს .

ვინც არც იცის და არც უნდა
იცოდეს ჩვენი წარსული ;
ვინც ვერც ხმას იღებს ქართულად ,
არც სხვისი ესმის ქართული .

განა იმისთვის იბრძოდნენ
წარსულში მამა – პაპანი –
დღეს შვილმა აღარ იცოდეს
სისხლით დაცული ანბანი ?!

თუკი წინაპარს შანთებით
ვერ დაავიწყეს ქართული ,
თუ დღესაც მღერის ქართველი
ფერეიდანში ფანდურით ,

შენ აქ რა ღმერეთი გაგიწყრა ,
ვინ იყო შენი გამზრდელი ,
შენი გულისთვის დამიწდა
როცა ამდენი ქართველი ?!
მე ისეთ ქართველს რა ვუთხრა ,
რა ვუთჩხრა ისეთ ამხანაგს ,
ვინც ვერ ახერხებს ქართულად
წერას კითხვას და ლაპარაკს .