ჩემი სხეული გავს ნასულდგმულარს,
ვჭკნები უშენოდ…
ქარებს ლაღობა აღარ ეტყობათ,
ჰქრიან უვნებოდ…
ალბათ ცას მიწვდა ჩემი ძახილი,ჩუმი გოდება…
სიკვდილსა ვნატრობ–დაე მიწიონ ჩემმა ცოდვებმა…
წვიმა მოდის და მე არ მასველებს–ცრემლს ემონება.
…………………………………………………………………..
ნუთუ არ ესმის, ნუთუ ვერ ხედავს?–არ შემიძლია ყოფნა უშენოდ,
ღმერთის სიყვარულს ნუღარ მომკითხავთ,
ალბათ ღმერთია თვითონ უღმერთოდ.

ბროწეულის ყვავილს,
რომ ქონდეს ტუჩები
-არაურჩები…

რომ ქონდეს ტანი,
ცვარ-ნამით გრილი
-მკერდაკოკრილი…

ქონდეს თვალები,
ღრმა და უძირო
-სულ რომ ვუცქირო…

რაც მთავარია ,
გული და სული
-ქონდეს “უსრული”.
…………………………​..

მაშინ შევთხოვდი “არსთა გამრიგეს”
-”მის გვერდით დამრგე ,ძმურად-გამიგე” !?

♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡

მითხრეს- შვრებიო მეტისმეტს,
თან გადაყევი როგორ!?
რომ ვღარ ამჩნევ სხვას-მის მეტს,
უხ ეგ გრძნეული გოგო !!!

მსგავსი ცვლილება შენი
არასდროს შეგვინიშნავს,
უკვე ამბობენ წყენით
-”სალმის არ გვაძლევს ნიშანს”.

აღარც სუფრასთან ილხენ,
უბანში არ ჭრი ბანქოს,
დარდსაც არავის გვიმხელ,
აღარც კადრულობ ნაქონს.

დილიდან სადღაც გაქრები
დაბორიალობ ღამე,
მოდი არ გინდა ზღაპრები,
ფაიზაღი თქვი რამე.
………………………
ძმებო ამ ციცქნა ქალმა
სულ ამირია გონი,
რამის დამფერფლოს ალმა,
გრძნობის იზრდება “ფსონი”.

“ეჭვი მაქვს”-მითხრა ღამით
აბაგუნებულ გულმა,
-”მგონი ამ გოგს სახით
შეგვიპყრო სიყვარულმა” !!!

თვით სიყვარულასაც გაჩნია ერთგვარი “განგება”,

განგება “შეუცნობი-ვითარცა ღვთისა.

გაცნობის დღიდან შენი სითბო ზედ გულზე მადნება,

განგებას მივუხვდი და რომ მიყვარხარ დღეს უნდა გითხრა.

დეს უნდა გითხრა რატომ ვდუმდი ამდენი ხანი…

ან რატომ გავდა პაემანი უხერხულ სიზმარს….

ან რად მიპყრობდა შეხვედრისას ფიქრის კაეშანი….

ეს ყველაფერი და რომ მიყვარხარ დღეს უნდა გითხრა.

პირქუში ღამე ჩემსნება-სურვილს თანდათან ნებდება,

გეტყვი იმასაც რომ ეს ღამე შენით თენდება,

რომ მე მაღელვებს ღამის დღისკენ ყოველი მიხვრა….

შენ შემიყვარდი და რომ მიყვარხარ დღეს უნდა გითხრა .

ვნებით დაზაფრული,
გული დაშაქრული,
ჩემი გაზაფხული
შენ ხარ.

თვალებმზიანი,
ბაგით ტკბილხმიანი,
მკერდმადლიანი
წევხარ.

შენით ვღელვდები,
მაისს რომ ედრები,
ღმერთს ვევედრები
შენთვის.

მაგ თვალთა კვესას,
ამბორით ლესავს
ჩემი ბაგე-შენსას
ერთვის.

შვილებით გავბევრდებით,
აროდეს გავბეზრდებით,
ერთად დავბერდებით
ტკბილად.

სიკვდილის გზამკვლევს,
ხალისით ავყვეთ,
ოღონდ კი გავყვეთ
წყვილად.

მკვდარი სილამაზე ვის რად სჭირდება?
რატომ იტყუებს თავს ზოგიერთი?
მერე სვამთ კითხვებს,როცა გაჭირდება …
-ეს რა, არ იყო ის ერთადერთი?

მე გული მტკივა თუ მანდილოსანს
ღიმილით ჩუქნიან ხელოვნურ ყვავილს,
იცით ეს ყალბია და უსულგულო,
წააგავს სხეულის ბიწიერ წადილს.

როცა გრძნობაა და სიყვარული,
როცა ვნებაა ცად-ფრთაშესხმული,
ზურგსუკან იმალება მინდვრის თაიგული,
მთრთოლავ გულებთან შეხამებული.