მეუდაბნოე ბერების დარად,
ვარ გარიყული როგორც ტუსაღი.
მათხოვრად მოვალ მე შენთან კარად,
ყველაფრის მერე დავრჩი თუ საღი.
თუ ტელეფონის დარეკა ზარმა,
და ლექსად გითხრა ვიღაცამ რამე.
ანდა სანთელი ჩაგიქრო ქარმა,
ეს მე ვიქნები მასავით მავნე.
თუ გაგაღვიძებს ღამით სიმღერა,
და დაინახავ ანთებულ ჯამებს.
მიხვდები მდგარი ფარდების მიღმა,
ეს შენ გჩუქნიან ამ ლამაზ წამებს.
ფოსტალიონი მოგიტანს წერილს,
და შენს კარებთან ჭკნება ვარდები.
თუკი პასუხი მასზე არ მელის,
დეპრესიაში მე ჩავვარდები.
მოდიან ჯარად და უსირცხვილოდ,
ესემსები, იმეილები.
ჩემი გახდები შენ უსიკვდილოდ,
ადრე თუ გვიან ხომ დაიღლები.
ნიუ იორკი, 6/3/2011