მოგესალმებით ყველას.
ალბათ ყველა შეამჩნევდით, რომ საიტზე იშვიათად ქვეყნდება ახალი ლექსები, თავისუფალი დროის სიმცირის გამო ვეღარ ვახერხებთ სათანადო ყურადღების მიქცევას. ყველას გიხდით ბოდიშს.
ამ სიტუაციის გამოსწორების ერთადერთი საშუალება არის მოდერატორების დანიშვნა (ვინც წაიკითხავს ლექსს და გადაწყვიტავს ღირს თუ არა ლექსის გამოქვეყნება).
თუ სურვილი გაქვთ გახდეთ მოდერატორი leqsebi.com-ზე, გამოგვიგზავნეთ წერილი info@leqsebi.com-ზე სათაურით Moderator. (წერილში მიუთითეთ: სახელი, გვარი, ასაკი, თქვენ თვითონ წერთ თუ არა ლექსებს, და მოკლედ ყველაფერი რაც გაკავშირებთ პოეზიასთან 
)
P.S საიტის სამართავ პანელთან(wordpress) მუშაობა ძალიან ადვილია და ნუ შეგაშინებთ ის ფაქტი, რომ არასდროს გიმუშავიათ მასთან. წინასწარ გიხდით მადლობას და ველით თქვენს გამოხმაურებას.
პატივისცემით leqsebi.com-ის ადმინისტრაცია.
გინდათ გახდეთ მოდერატორი leqsebi.com-ზე?
ახლა ის დროა,როცა სულ ყველა
უნდა ხედავდეს სანატრელ სიზმარს
ახლა ის დროა,როცა ზარები
აღარ რეკავენ,უცდიან დილას.
მაგრამ ბუნებას სულ არ სურს ძილი
თეთრი ფანტელი ჩამოდის ციდან,
გათენებულზე ალბათ ბავშვები
გადათელავენ თოვლიან მიწას…
თუმცა ბუნება არ არის ერთი,
ვისაც არ სურს,რომ მოხუჭოს თვალი
ვისაც არ უნდა,რომ წარიტაცოს
სიზმრების გუნდმა ამ შუა ღამით…
ის ზის სარკმელთან და უცქერს თოვას,
უცქერს და ფიქრებს ატანს ამ ფიფქებს,
სენტიმენტები გულთან რომ მოდის
უჩვეულოა მისთვის ხომ მუდამ…
მაგრამ რა ჰქნას მან?რა ჰქნას თუ უნდა
სატრფოს მკლავებში მოქცევა წამით?
თუ უნდა ფიფქთან გაქცევა მალვით
თუ უნდა კოცნა ამ სუსხიან ღამით?!
მაგრამ სარკმელი ჩაკეტილია
ფიფქი კი დნება თანდათან დაბლა,
მას კი ერევა ფიქრები თავში
პატარა გოგო ზის მარტო სახლში…
***
მეუდაბნოე ბერების დარად,
ვარ გარიყული როგორც ტუსაღი.
მათხოვრად მოვალ მე შენთან კარად,
ყველაფრის მერე დავრჩი თუ საღი.
თუ ტელეფონის დარეკა ზარმა,
და ლექსად გითხრა ვიღაცამ რამე.
ანდა სანთელი ჩაგიქრო ქარმა,
ეს მე ვიქნები მასავით მავნე.
თუ გაგაღვიძებს ღამით სიმღერა,
და დაინახავ ანთებულ ჯამებს.
მიხვდები მდგარი ფარდების მიღმა,
ეს შენ გჩუქნიან ამ ლამაზ წამებს.
ფოსტალიონი მოგიტანს წერილს,
და შენს კარებთან ჭკნება ვარდები.
თუკი პასუხი მასზე არ მელის,
დეპრესიაში მე ჩავვარდები.
მოდიან ჯარად და უსირცხვილოდ,
ესემსები, იმეილები.
ჩემი გახდები შენ უსიკვდილოდ,
ადრე თუ გვიან ხომ დაიღლები.
ნიუ იორკი, 6/3/2011
საშობაო ბარათი თ.ს.-ს
გამოიარე ეს გზა მაშინ, როდესაც დილა-
-ხელისგულებზე გადაკეცილ ამინდებს ფიქრობს,
და ეს წერილიც ისეთივე.. – რომ თითქმის კბილი
(ღმერთმა შემინდოს) რაღა თითქმის, ტკივილი, მიკრო-
-ელექტრონული ვაგონებით, სულამდე ჩადის.
გამოიარე, დღეს შობაა, (გილოცავ აქვე),
ქუჩა, რომელიც
ეკლესიის
ეზომდე ჩადის,
ჩადის რატომღაც და ყოველთვის ბრუნდება უკან,
“მდე”-ანუ შიგნით არასოდეს. ეს ჩემი საქმე-
-ასეა ვამბობ. დღეს შობაა და მე და ქრისტე
ერთმანეთს თითქმის არც კი ვიცნობთ
და დედა სანთლებს
ანთებს ფანჯრებთან-ღიას ტოვებს, არ ვიცი რატომ,
ჰო გარეთ ცივა, ზამთარია და სახლში ვამტვრევ
სიცივეს- ლექსით, ტეხასურის გაცვეთილ კარტით.
გამოიარე ამ გზით მაშინ, როდესაც არ წვიმს,
და მზე როდესაც კინოსავით იწყება ცაზე,
დილა როდესაც სხეულიდან სიბნელეს იჭრის,
ამოახველე სულში ობლად ჩამხმარი ცარცი.
ეს ჩემი სუნთქვა, შენ კი იცი (ლექსივით უკვე),
დღითიდღე ნაკლებს რომ გამოდის კონტაქტზე ჩემთან,
რომ ერთი ჩვევა-სიგარეტი ვერ დავთმე, უკან
თუ მოვისროლე ანთებული. ჩვენთან არს ღმერთი!
გწერ სულ უბრალოდ, წერილია უთუოდ ჩემში,
და ცხოვრებაში მე პირველად გილოცავ შობას,
დგას ღამისთევა ტაძრის კართან და შიგნით შედის,
ჩემი ქუჩა კი მიუყვება თავის თავს ობლად.
გამოიარე ამ გზით მაშინ როდესაც დუმილს,
მხოლოდ მოხრილი მეეზოვეს შიშინი არღვევს,
გამოიარე… ეგ პატარა ბეღურა გული..
და უთვალებოდ გაიარე ჩემში, ამ გზაზე.
მიშო დადიანი
ქალთან ნანატრი ღამე…
***
იცი რომ წასვლაა პირველი მიზეზი
აქ მოსვლის, ამბობ ხშირად,
ეგ კარი ძვირფასო ბოლომდე გააღე,
მე სხვა სიცივით მცივა.
ექსკურსი თვალების, სხვა მხარეს გარბიან,
ასე გერევა ბრაზი,
სისუსტეს საკუთარ, ვამართლებ მარტივად,
ატანა არ გაქვს ამის.
ევა კი ხალხმრავალ ქუჩიდან მოვიდა,
შენ სულ არ გავხარ ასეთს,
საკუთარ თავთანაც არასდროს წოლილხარ,
სხვას როგორ დაგაბრალებ.
მოგყვები, ვფიქრობ, რომ ეს ჩემი მზეა და
ჩვენი საერთო პაი,
თუუმცა კი კაცი სულ მოაღალატეა,
თუნდაც თვალებით მაინც.
ავტორი:მიშო დადიანი
შენი Питерბურგი
საბნის ქვეშ ისევ გრძნობ, გულის 7 ბალიან მაგნიტუდას,
გინდა რომ გიყვარდეს ისე,რომ „თეთრ ღამეებს“ დაპირდები
თუნდაც მოგიწიოს შენი ბოლო სუნთქვის გამეტებაც.სხეულს მიაჩვიე ბალტიის ზღვა და გრანიტის ნაპირები.
ჭედური ლითონის გალავნები და ქალაქის ბაროკო.
პეტერბურგს დარჩენას მაინც ბოლომდე ნუ დაპირდები
თუნდაც მთელი განძი, შენს არსებაში რომ დააბანაკოს.„Невский-106“.ცოტა ტრუფელი და ჭიქა კონიაკი.
შენ გარშემო კი უცხო მამაკაცთა თვალების მაყრიონი
უცებ შეიკრიბა.სურვილს პერანგის ქვეშ ღილით თუ აკავებენ
თითის დაქნევა და, სხეულზე იებს რომ მოგაყრიან.მერე ერმიტაჟი.შუხინი,მოროზოვი,რუსეთის იმპერიის რეგალია.
იქნებ შენც დაგხატონ, და ამ ექსპონატებს შორის გაბუჟდები.
მერე მოგიპარავს ვინმე მაგნატი და (ოღონდ ლეგალურად).
„ზამთრის სასახლე“ და შენი აღტაცების კოლექცია ფაბერჟეა.(შენც ხომ ზუსტად იცი, წყალს რომ ვერასდროს დანაყავენ)
შენში რა მიყვარს და,- ეგ პეტერბურგული „მუდმივი გარიჟრაჟი“
პატარა რომ არ ხარ და მაინც რომ თამაშობ იმ „ჭვავის ყანაში“
და,- გაქვავებული პორტრეტები დღემდე რომ გაგიჟებენ.
ახლა კი დგახარ და სიგრილემ ხელები წელზე რომ შემოგხვია,
ვიცი რომ როდესმე, ამ ბოლო გრძნობისგანაც გაშიშვლდები.
წოდებას არა აქვს მნიშვნელობა!-( ვიღაცა მეფეა,პოეტი, ვიღაცა შეიხია).
მთავარი ის არის მიწაზე შენ რომ ხარ და,ცაში კი ის არის,-
მამა-ღმერთი.
Ani matisi 10.04.2011
შენ გარდაიცვალე ნ……………..
ჩემი სხეული გავს ნასულდგმულარს,
ვჭკნები უშენოდ…
ქარებს ლაღობა აღარ ეტყობათ,
ჰქრიან უვნებოდ…
ალბათ ცას მიწვდა ჩემი ძახილი,ჩუმი გოდება…
სიკვდილსა ვნატრობ–დაე მიწიონ ჩემმა ცოდვებმა…
წვიმა მოდის და მე არ მასველებს–ცრემლს ემონება.
…………………………………………………………………..
ნუთუ არ ესმის, ნუთუ ვერ ხედავს?–არ შემიძლია ყოფნა უშენოდ,
ღმერთის სიყვარულს ნუღარ მომკითხავთ,
ალბათ ღმერთია თვითონ უღმერთოდ.
წერილი ინგლისელ ქალს(რომელიც ჩემზე გაცილებით უფროსია)
რა უსაშველოდ ჩამოთოვა ჩვენთან მარგარეტ,
ლოლოებივით გამეყინა ახლა სხეული,
ეს უძილობის აჩრდილებიც ისე მაბრაზებს…
და იბადება ისევ ტანჯვა ღამისეული.
თქვენ გახვალთ გარეთ, მოუხდებით ლონდონურ წვიმას,
კოხტა ნაბიჯით გაუყვებით ინგლისურ ქუჩებს,
იცით, აქ ჩვენთან გაზაფხულს, რომ არასდროს ძინავს,
უბრალოდ ზამთრის თავხედობას ღიმილით უმზერს.
მორიგ სიგარეტს მოუკიდებთ, აწვალებთ ასანთს,
გააბოლებთ და მოფრინდება ფიქრი თბილისზე,
ლონდონის წვიმა დაგიხატავთ თბილისის ანძას,
იცით, მარგარეტ, ვინც ეს ნახა ვეღარ ივიწყებს.
მთვარეა, ახლა ისე ახლოს, ხელსაც შეახებ,
და მის გარშემო კეკლუცობენ თეთრი ფიფქები,
მე გწერთ მარგარეტ, თუმცა არ მაქვს იმის იმედი,
რომ თქვენ ოდესმე შეიტყობდეთ ამის შესახებ.
ავტორი მიშო დადიანი
მწყემსის ჩივილი
თოვლ დამეყარა თმა-წვერზედ
ზამთარ მომადგა კარსაო
წლებმა პირ-სახე დაღარა
ვინ მოსთვლის ჭაღარასაო.
მთებს შავაბერდი მთის შვილი
ნათელ მააკლდა თვალსაო
აღარც ღონე მაქვს ბეჩავსა
ვინ უპატრონებს ცხვარსაო?
ერთი ქალაი მიყვარდა
ბედმა შაჰყარა სხვასაო
მასზე ფიქრი და წუხილი
ვერ გავატანე ქარსაო.
რომ მავკვდე გამიხსენებდეთ
ერთს მოხუცს თუშის კაცსაო
მარტო დამაგდეს გულ მაჰკლეს
მაინც ვლოცავდი ცასაო.